Het drietal ontsnapte uit de tuin van Jan Knoppert, die daar meerdere exotische dieren houdt, zoals pinguïns, alpaca’s en flamingo’s. Na hun uitbraak scharrelden de stokstaartjes eerst nog een tijdje rond het huis, maar nu hebben ze hun leefgebied uitgebreid tot zo’n beetje heel ‘s-Gravenzande.

De dierenambulance, politie, kennissen en wildvreemde dierenliefhebbers; iedereen die de Westlandse tuinder maar weet in te schakelen, zoekt mee naar de drie stokstaartjes, maar tot nu toe zonder succes.

De diertjes laten zich regelmatig zien, maar niet vangen. “Steeds als we aankomen waar de stokstaartjes zijn gezien, zijn ze alweer weg”, zegt Knoppert tegen Omroep West. “We zijn onlangs weer een volle dag met drie man bezig geweest, maar ze zijn zó snel.”

Stokstaartjes kunnen snel verzwakken

Of de diertjes nog steeds samen optrekken of zich inmiddels afzonderlijk in en rond ‘s-Gravenzande ophouden, is niet bekend. Ook is het nog maar de vraag hoe lang de stokstaartjes het ‘leven in vrijheid’ kunnen volhouden.

Bioloog Eva Schippers van Stichting AAP zegt hierover: “In principe kunnen deze dieren niet in de Nederlandse natuur overleven. Hun oorspronkelijke leefgebieden zijn Botswana, Zimbabwe, Zuidelijk Afrika. Dat is wel een ding want het is hier nu natuurlijk niet heel warm.”

Dat betekent dat ze wel even buiten kunnen leven, maar dat ze snel kunnen verzwakken. Eten vinden is volgens Schippers ook lastig. “Het zijn kleine roofdiertjes, ze eten in het wild met name insecten en kleine zoogdiertjes als muisjes en eieren van vogels. Dus op dit moment is er niet veel te vinden, denk ik.”

Maar volgens Knoppert kunnen zijn stokstaartjes het nog wel een poos volhouden. “De mensen die ik spreek, buren en bekenden uit de omgeving; overal waar de stokstaartjes opduiken geeft iedereen ze overschotjes van eten. En iedereen kent me hier, het hele dorp zorgt eigenlijk voor ze. Wij zijn wel bang dat ze misschien naar de duinen zullen trekken, dat is hier natuurlijk vlakbij.”

Maar hij hoopt vooral dat het alsnog lukt de diertjes te vangen, zodat hij ze weer thuis heeft. “Ja, want iedereen is er weg van. Ze staan zo leuk op die achterpootjes de wereld in te kijken. Ik ga dan wel een nieuw hok maken, en echt goed deze keer, zodat dat ze niet meer zomaar kunnen ontsnappen.”

Bron: Stokstaartjes ontsnapt uit tuin: ‘Ze zijn gewoon niet te vangen’

Het incident – inmiddels viraal op social media – vond begin juni 2025 plaats. Terwijl passagiers hun spullen aan het inladen waren op vlucht KL812 richting Bengaluru, spotte een oplettende piloot iets vreemds op de landingsbaan. Door zijn raampje zag hij een bewegend kluwen: een flink uit de kluiten gewassen cobra, frontaal in gevecht met een bijzonder dappere mangoest.

Heftige confrontatie op de startbaan

Volgens medewerkers van Schiphol was het even schrikken — dit soort taferelen verwacht je in safariparken, niet naast Gate D12. Het tafereel werd direct op camera vastgelegd door een passagier: de gifslang probeerde herhaaldelijk toe te slaan, maar de mangoest – snel en behendig – ontwijkt elk gevaarlijk hapje. na een paar zenuwslopende seconden sluiten zich nog twee mangoesten bij het gevecht aan.

Hoe vaak gebeurt dit eigenlijk?

Het klinkt als een scenario uit “Jungle Book” (de legendarische Kipling-verhalen over Rikki-Tikki-Tavi), maar dit soort confrontaties komt in Azië regelmatig voor. In India – waar het op de luchthaven van Patna ook gebeurde – concurreren cobra’s en mangoesten al eeuwen om voedsel. Soms vallen ze elkaars jongen aan, soms draait het puur om overleven.

Experts schatten dat mangoesten driekwart van de duels met cobra’s winnen. Vaak draait zo’n gevecht uit op een snelle, resolute beet van de mangoest in de nek van de slang. De natuur is soms onvoorspelbaar hard.

bron: Epische strijd tussen mangoesten en cobra op landingsbaan Schiphol vertraagt vlucht

Stokstaartjes worden zijn namelijk de eerste tweeënhalve maand na geboorte blind, doof en kaal. Daarom spenderen ze de eerste weken door in hun hol, veilig onder de grond. In het wild leven stokstaartjes in het zuiden van Afrika en daar beschermt het hol dat ze bouwen hen tegen roofdieren en de extreme temperaturen.

Bron: Zó schattig: vier stokstaartjes geboren in ZooParc Overloon | Hart van Nederland

• De moeder zoogt de jongen en blijft in het begin dicht bij het nest.
• De jongen blijven de eerste weken in het hol, zodat ze beschermd zijn tegen roofdieren.
• Bij sociale soorten (zoals stokstaartjes) helpen andere groepsleden mee. Dit heet “coöperatieve zorg”.
  • Ze brengen voedsel naar de jongen.
  • Ze passen op terwijl de moeder jaagt.
  • Ze leren de jongen jagen door eerst makkelijk voedsel te geven.
• De jongen beginnen na een paar weken mee naar buiten te gaan en leren spelenderwijs belangrijke vaardigheden.
• Na een tijdje worden ze zelfstandig, maar blijven ze soms nog bij de groep.

• Kleinere mangoesten hebben meestal een kortere draagtijd.
• Tijdens de zwangerschap blijft de moeder actief en jaagt ze gewoon door.
• Vlak voor de geboorte zoekt de moeder een veilige plek, zoals een hol of een schuilplaats tussen rotsen.
• De jongen worden blind en hulpeloos geboren, dus ze zijn volledig afhankelijk van de moeder in het begin.

• Kleine soorten krijgen vaak iets minder jongen dan grotere soorten.
• Bij soorten die in groepen leven (zoals stokstaartjes) kan het aantal iets hoger liggen, soms tot 5 jongen.
• Mangoesten kunnen meerdere keren per jaar jongen krijgen als er genoeg voedsel is.
• Niet alle jongen overleven altijd; daarom krijgen ze soms meerdere jongen tegelijk.

In droge gebieden halen mangoesten een groot deel van hun water uit hun eten, zoals fruit en prooidieren.

Mangoesten eten ook schorpioenen! Ze zijn voorzichtig en vallen eerst de angel aan om zichzelf te beschermen.

De gestreepte mangoest (Mungos mungo) is een kleine carnivoor uit de familie der mangoesten (Herpestidae), wijdverspreid in het oosten en zuiden van Afrika. Deze sociale soort staat bekend om zijn opvallende donkere strepen over de rug en zijn energieke groepsgedrag. De soort speelt een belangrijke rol in Afrikaanse savanne-ecosystemen als insecten- en knaagdierverdelger.

kenmerken:

• Wetenschappelijke naam: Mungos mungo
• Verspreiding: Sub-Sahara-Afrika
• Gemiddelde lengte: 30–45 cm (zonder staart)
• Voedsel: Insecten, kleine gewervelden, eieren
• Levensverwachting: Tot ongeveer 10 jaar in het wild

hoe te herkennen?

De gestreepte mangoest heeft een slank, laag lichaam met een ruwe, grijsbruine vacht en donkere strepen over de rug. De snuit is spits, de oren klein en de staart lang en behaard. Het dier is goed aangepast aan het graven en heeft sterke poten met scherpe klauwen.